Τι είναι η Ομοιοπαθητική και γιατί δεν είναι Κλασσική Ιατρική

Τι σημαίνει η λέξη Ομοιοπαθητική

Η λέξη “ομοιοπαθητική” είναι μια σύνθετη λέξη. Αποτελείται από τις λέξεις “όμοιο” και “πάθος” δηλαδή  ομοιοπαθητική.  Το ερώτημα πολλών είναι “πώς γίνεται το ‘όμοιο’- ‘πάθος’ να λειτουργεί σαν θεραπευτικό σύστημα?”

Η απάντηση έρχεται από την εποχή του Ιπποκράτη τον 5ο αιώνα Π.Χ.  ο οποίος, κατόπιν χρόνιας παρατήρησης, έβγαλε το συμπέρασμα ότι τα «όμοια των ομοίων εισίν ιάματα». Ίαμα σημαίνει μέσο θεραπείας, και ο Ιπποκράτης συνέλαβε και διακήρυξε την ιδέα «δια τα όμοια νούσος γίγνεται και δια τα όμοια προσφερόμενα εκ νοσευόντων υγιαίνεται».

Τι σημαίνει αυτό;

Αυτό σημαίνει ότι  μια αρρώστια μπορεί να θεραπευτεί από ένα φάρμακο που έχει τη δυνατότητα να προκαλεί συμπτώματα όμοια με τα συμπτώματα της αρρώστιας που καλείται να θεραπεύσει. Αυτή την ιδεολογία και το νόμο των ομοίων υπηρετεί η ομοιοπαθητική μέθοδος την οποία o Γερμανός Samuel Hahnemann  ανέπτυξε μεθοδικά κάνοντας πειράματα και καταγράφοντας με αξιόπιστο τρόπο τα συμπτώματα που αναπτύσσονταν μετά από τη χορήγηση κάθε ουσίας.

Η Ομοιοπαθητική θεραπεία επικεντρώνεται στο άτομο, όχι την ασθένεια

Η ομοιοπαθητική θεραπευτική είναι μια ολιστική προσέγγιση και σαν θεραπευτικό σύστημα υποστηρίζει εξατομικευμένα το άτομο. Αντιμετωπίζει τον άνθρωπο σαν μία ολοκληρωμένη ύπαρξη η οποία πέρα από σωματικά συμπτώματα διακατέχεται από συναισθήματα και σκέψεις.  Αδιαμφισβήτητα το πώς νιώθουμε και σκεπτόμαστε έχει επίδραση στο σώμα μας. Έτσι, εάν δέκα άτομα επισκεφθούν την ομοιοπαθητικό έχοντας την ίδια σωματική πάθηση το πιθανότερο είναι το κάθε άτομο θα αποχωρήσει με διαφορετική ομοιοπαθητική αγωγή.

Το ομοιοπαθητικό φάρμακο, όταν είναι επιλεγμένο από σωστά εκπαιδευμένο/η ομοιοπαθητικό,  είναι ικανό να προκαλέσει βαθιές αλλαγές στον άνθρωπο. Έρευνες (evidence based medicine) αποδεικνύουν ότι το σωστά επιλεγμένο ομοιοπαθητικό ίαμα κινητοποιεί τον μηχανισμό αυτό-ίασης απαλλάσσοντας τον πάσχοντα από μεγάλο εύρος συμπτωμάτων. Αυτό επιφέρει μακροχρόνια βελτίωση στην ποιότητα ζωής των ανθρώπων. Η αποκατάσταση συμβαίνει ήπια και είναι εναρμονισμένη με τους φυσικούς νόμους της ανθρώπινης υπόστασης. Εφαρμόζεται με ασφάλεια σε ενήλικες, υπερήλικες, έγκυες και παιδιά.

Οι Νόμοι της Ομοιοπαθητικής

Η ομοιοπαθητική, σαν σύστημα θεραπευτικό, διέπεται από τους εξής νόμους:

1. Η ζωτικότητα του ατόμου είναι ο οδηγός του ομοιοπαθητικού για την επιλογή του ομοιοπαθητικού φαρμάκου και της δυναμοποίησης αυτού.
Νόμος των ομοίων.

2. Η ολότητα των συμπτωμάτων του ατόμου ομοιάζει το ομοιοπαθητικό ίαμα που πρέπει να χορηγηθεί. Αυτό σημαίνει ότι ο ομοιοπαθητικός καταγράφει αναλυτικά το ιστορικό του ατόμου και μετά εντοπίζει στην ομοιοπαθητική φαρμακοποιία το ομοιοπαθητικό ίαμα.

3. Η μικρότερη δόση: Τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα είναι φτιαγμένα από ύλες του φυσικού περιβάλλοντος και είναι ακίνδυνα χωρίς παρενέργειες λόγω της υψηλής  αραίωσής τους.

4. Η ομοιοπαθητική αγωγή μπορεί να χρησιμοποιηθεί παράλληλα με άλλες φαρμακευτικές αγωγές όπως της συμβατικής ιατρικής, της κινεζικής, της αγιουρβεδικής.
Τα επίπεδα της υγείας του ατόμου κατόπιν λήψης του ομοιοπαθητικού ιάματος τροποποιούνται και αντιστοίχως έτσι πρέπει να ακολουθεί και η ομοιοπαθητική αγωγή.

Η φιλοσοφία της Ομοιοπαθητικής

Φυσικοθεραπεία

Η φιλοσοφία της φυσικοθεραπείας (Naturopathy:ένα σύστημα θεραπείας χωρίς συνθετικά φάρμακα) διδάσκει ότι  τα σωματικά συμπτώματα εμφανίζονται α) την ώρα που ο οργανισμός καταβάλλει προσπάθεια για να αντεπεξέλθει με βλαβερές ουσίες και β) την ώρα που αγωνίζεται να προστατέψει την εσωτερική υπόστασή του και ισορροπία από κάποιον ‘εισβολέα’ (Lindlahr, 2002). Για παράδειγμα, η κατανάλωση ενός ληγμένου προϊόντος (ο εισβολέας)  θα προκαλέσει διάρροια ίσως εμετό ή και αύξηση θερμοκρασίας (τα συμπτώματα).Την ώρα που προκαλούνται συμπτώματα στο σώμα, παρατηρώντας  προσεκτικά την φυσική αυτή αντίδραση του οργανισμού, βλέπουμε ότι το σώμα αφαιρεί  μέσω διάρροιας ή εμετού τη βλαβερή-τοξική ουσία.

Πυρετός

Άλλος τρόπος αυτο-κάθαρσης είναι η ανάπτυξη πυρετού, μέσω του ανοσοποιητικού μας συστήματος  και των ενζύμων  που έχουν ως φυσική δράση την προστασία του οργανισμό (σ. 53, Wood, 2005). Εάν σε αυτές τις κρίσιμες ώρες λάβουμε ένα αντί-πυρετικό ή ένα φάρμακο κατά της διάρροιας τότε αυτόματα οι αμυντικές & εποικοδομητικές μας ικανότητες καταπιέζονται. Δηλαδή σταματά ο πυρετός μέσο του αντιπυρετικού όπως και η διάρροια μέσο του αντιδιαρροϊκού, μη επιτρέποντας στο σώμα μας να ολοκληρώσει την αμυντική αυτο-καθαριστική του δράση(Neu et al, 1993).

Βέβαια σαν παρένθεση εδώ να ξεκαθαριστεί ότι επίμονοι πυρετοί, άγνωστης αιτιολογίας και παρατεταμένης διάρκειας, θα πρέπει να οδηγούν τον παθόντα σε έναν γενικό γιατρό ή κάποιο διαγνωστικό κέντρο για την απαραίτητη- επιθυμητή διάγνωση καθώς και  διερεύνησης όποιας πιθανής υποβόσκουσας παθολογίας. Κατόπιν διάγνωσης της κατάστασης υγείας του ασθενούς η επιλογή φαρμακευτικής αγωγής θα γίνει ανάλογα με το τι εκπαίδευση έχει λάβει ο γιατρός που κάνει την εξέταση.

Εάν για παράδειγμα κάποιος  συμβατικός γιατρός έχει λάβει και ομοιοπαθητική εκπαίδευση δεν είναι καθόλου αναμφίβολο να χορηγήσει ομοιοπαθητικό φάρμακο αντί αλλοπαθητικού φαρμάκου (συμβατικής ιατρικής φάρμακο) αλλά και πάλι αυτό εξαρτάται από το πόσο αυτοπεποίθηση νιώθει ο γιατρός με την ομοιοπαθητική πρόγνωση-ανάλυση-συνταγογράφηση, κάτι το οποίο βρίσκεται σε συνάρτηση με τη διάρκεια καθώς και  ποιότητα εκπαίδευσής του πάνω στην ομοιοπαθητική θεραπευτική μέθοδο.

Συμπτώματα

Η ομοιοπαθητική θεραπευτική κοιτά τα συμπτώματα σαν μια φυσική αντίδραση του οργανισμού, σαν μια άμυνα, που στοχεύει στην αυτο-προστασία και αυτο-βελτίωση του οργανισμού.  Συγκεκριμένα ο Hahnemman (Γερμανός φυσίατρος που εμβάθυνε τις γνώσεις του πάνω στον νόμο των ομοίων τα έτη 1791-1843 και ο οποίος δημιούργησε ένα οργανωμένο θεραπευτικό σύστημα το οποίο ονόμασε Ομοιοπαθητική) έγραψε:

«Για να ανακουφιστεί ένα πρωτογενώς πάσχον όργανο διά της κρίσεως, συχνά παρατηρείται μια βίαια δραστηριότητα των οργάνων της απέκκρισης με σκοπό να παρεκλύσουν τη νόσο από την πρωτοπαθή εστία προς το μέρος τους. Αυτό που ακολουθεί είναι εμετοί, διάρροιες, διούρηση, εφίδρωση, αποστήματα , κ.ο.κ» (σ. 54-55, Τσιβούλης, 2000).

Τι κάνει η κλασσική ιατρική

Η ‘κλασσική’ ιατρική ή ‘συμβατική’ ιατρική κατά την ορολογία της εναλλακτικής ιατρικής ονομάζεται ‘αλλοπαθητική΄ ιατρική ή εναντιοπαθητική μέθοδος. Η λέξη ‘αλλοπαθητική’ είναι σύνθετη λέξη δημιουργημένη από τις λέξεις ‘άλλο’ και ‘πάθος’ και σαν θεραπευτική μέθοδος στηρίζεται στο νόμο των αντιθέτων. Ο Ιπποκράτης πέρα από το νόμο των ομοίων συνέλαβε και υποστήριξε επίσης το νόμο των εναντίων λέγοντας «τα ενάντια τοις εναντίοις εισίν ιάματα». Οι γιατροί της συμβατικής ιατρικής διδάσκονται στο πανεπιστήμιο  αυτή τη μέθοδο και κατόπιν την εξασκούν- χρησιμοποιούν είτε στα δικά τους ιατρεία είτε σε δημόσιες κλινικές-νοσοκομεία.

Η φαρμακολογία της κλασσικής ιατρικής δουλεύει στη φυσιολογία του σώματος βάση του νόμου των εναντίων.   Όταν δηλαδή το σώμα παρουσιάζει συμπτώματα η κλασσική-συμβατική ιατρική  θα χρησιμοποιήσει χημικές ουσίες (φάρμακα όπως χάπια,ταμπλέτες, κάψουλες, υπόθετα, σιρόπια, κρέμες, καταπλάσματα, λοσιόν, χορήγηση υγρών ενδοφλέβιος, κτλ) οι οποίες προκαλούν μεταβολικές χημικές αντιδράσεις  με στόχο την αντίθετη δράση από αυτήν που εκδηλώνει το σώμα.  Στην εφαρμογή της αυτή η φαρμακευτική επίδραση σημαίνει απλά : η χρήση αντι-πυρετικού  για καταστάσεις κατά του  πυρετού,  αντι-φλεγμονώδη κατά φλεγμoνών, αντί-εμετικά κατά έμετες καταστάσεις, αντί-υπερτασικά κατά καταστάσεις υπέρτασης, αντί-ισταμινικά κατά της αυξημένης ισταμίνης, αντί-καταθλιπτικά για άτομα που εμφανίζουν κατάθλιψη κατόπιν δυσάρεστων βιωμάτων, και άλλα.

Αντίθετη δράση από την φυσική αντίδραση του οργανισμού λοιπόν προσφέρουν τα συμβατικά φάρμακα (Galbraith et al, 1999), τα οποία  έχουν παρατηρηθεί να προκαλούν ακαριαίες και  χρόνιες βλάβες (Teixeira, 2002, TorakoYui, Λέμαν 2008). Φαινόμενα όπως: τοξικότητα λόγο υπερβολικής δόσης, τοξίνωση οργανισμού λόγο περιττής συνταγογράφησης -χρήσης συμβατικού φαρμάκου, τοξικό σοκ λόγο  συνδυασμού-αλληλεπίδραση φαρμάκων, βλάβες ανεπανόρθωτες, εξάρτηση σε φάρμακα, είναι όλα υπαρκτά γεγονότα και πραγματικότητες παράγωγα της συμβατικής ιατρικής.

Επίσημα δεδομένα -κλινικά περιστατικά- του 1998 στην Αμερική αναφέρουν 2.2 εκατομμύρια συμβάντα ανεπιθύμητων ενεργειών εντός νοσοκομείων (ADR, AdverseDrugReactions) σε ανθρώπους (Lazarouetal, 1998).

Τα πλεονεκτήματα της Ομοιοπαθητικής Θεραπείας

Η ομοιοπαθητική φαρμακευτική αγωγή δεν έχει παρενέργειες. Αυτό συμβαίνει λόγω των χαρακτηριστικών φαρμακευτικής σύστασης του ομοιοπαθητικού φαρμάκου δηλαδή την απειροελάχιστη περιεκτικότητά του σε δραστική ουσία. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω μιας σειράς διαδοχικών αραιώσεων της συγκέντρωσης της βασικής φαρμακευτικής ουσίας έτσι ώστε  πραγματικά να ελαττωθεί η φαρμακευτική ουσία και να αποφευχθούν τελικά ανεπιθύμητες φαρμακευτικές τοξινώσεις και παρενέργειες.

Σε παγκόσμιο επίπεδο έχει αποδειχθεί  ότι η ομοιοπαθητική θεραπευτική τέχνη βοηθά άτομα να νιώσουν καλύτερα. Αυτή η αίσθηση του  ‘νιώθω καλύτερα’ συνήθως συνοδεύεται από την εξαφάνιση των συμπτωμάτων , την ενδυνάμωση ζωτικότητας που ο καθένας  από εμάς διαθέτει με τον δικό του τρόπο και από την αναβάθμιση ψυχικής ευεξίας. Όλα αυτά μαζί συνθέτουν μία καλύτερη ποιότητα ζωής και μια ανεπτυγμένη ικανότητα προσαρμογής σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό περιβαλλοντικό-κοινωνικό-πολιτικό περιβάλλον στο οποίο συμβιώνουμε.

Ομοιοπαθητική για Νοητική, Ψυχική Υγεία και την Κατάθληψη

10 λόγοι για να επιλέξεις την Ομοιοπαθητική Θεραπευτική Μέθοδο

Βιβλιογραφία

Eizayaga, Francisco Xavier (1994) Treatise on Homoeopathic Medicine, Ediciones Marecel S.R.L.

Galbraith, A, Bullock, S, Manias, E, Richards, A, Hunt, B (1999) Fundamentals of Pharmacology, Essex: Pearson Education Limited

Lazarou J, Pomeranz BH, Corey PN (1998) Incidence of adverse drug  reactions in hospitalized patients: a meta- analysis of prospective studies, JAMA, April 15; 279(15):1200-5

Λέμαν Π, Εμμανουηλίδου Α (2008) Βγαίνοντας απο τα ψυχοφάρμακα, Εκδόσεις  Νησίδες

Lindlahr, Henry, 2002, Philosophy of Natural Therapeutics, C.V. Daniel Company Limited

Neu, S, Ransberger, K, Παπαδημητρίου, Χ (1993), Ένζυμα, Οι Δομικοί Λίθοι της Ζωής και της Υγείας, Αθήνα: Εκδόσεις Αλεξάνδρεια

Teixeira, MT (2002) Is there scientific evidence that suppression of acute diseases in childhood induce chronic diseases in the future? Homeopathy, Volume 91, issue 4:207-216

Τσιβούλης, Ν (2000) Όργανον της Θεραπευτικής Τέχνης, Αθήνα: Εκδόσεις Αρχιπέλαγος

TorakoYui, Homoeopathic Approach to Developmental Disorders, Homoeopathic Publishing Ltd

Torako Yui (2007) Immunization and Iatrogenic Diseases, Homoeopathy Publishing

Wood, M (2005) Vitalism, The History of Herbalism, Homeopathy, and Flower Essences, California: North Atlantic Books

Μοιραστείτε το:
Αφήστε ένα σχόλιο