Γιατί η Ομοιοπαθητική δεν είναι Κλασσική Ιατρική

Η λέξη “Oμοιοπαθητική” είναι μια σύνθετη λέξη. Αποτελείται απο τις λέξεις “όμοιο” και “πάθος” δηλαδή  ομοιοπαθητική.  Το ερώτημα πολλών είναι “πώς γίνεται το ‘όμοιο’- ‘πάθος’ να λειτουργεί σαν θεραπευτικό σύστημα?”  Η απάντηση έρχεται απο την εποχή του Ιπποκράτη τον 5ο αιώνα Π.Χ.  ο οποίος, κατόπιν χρόνιας παρατήρησης, έβγαλε το συμπέρασμα ότι τα «όμοια των ομοίων εισίν ιάματα». Ίαμα σημαίνει μέσο θεραπείας, και ο Ιπποκράτης συνέλαβε και διακύρηξε την ιδέα «δια τα όμοια νούσος γίγνεται και δια τα όμοια προσφερόμενα εκ νοσευόντων υγιαίνεται». Αυτό σημαίνει ότι  μια αρρώστια μπορεί να θεραπευτεί απο ένα φάρμακο που έχει τη δυνατότητα να προκαλεί συμπτώματα όμοια με τα συμπτώματα της αρρώστιας που καλείται να θεραπεύσει.Αυτή την ιδεολογία και το νόμο των ομοίων υπηρετεί η ομοιοπαθητική μέθοδος την οποία oΓερμανός SamuelHahnemann  ανέπτυξε μεθοδικά κάνοντας πειράματα και καταγράφοντας με αξιόπιστο τρόπο τα συμπτώματα που αναπτύσσονταν μετά απο τη χορήγηση κάθε ουσίας.

Η φιλοσοφία της φυσικοθεραπείας (Naturopathy:ένα σύστημα θεραπείας χωρίς συνθετικά φάρμακα) διδάσκει ότι  τα σωματικά συμπτώματα εμφανίζονται α) την ώρα που ο οργανισμός καταβάλλει προσπάθεια για να ανταπεξέλθει με βλαβερές ουσίες και β) την ώρα που αγωνίζεται να προστατέψει την εσωτερική υπόστασή του και ισορροπία απο κάποιον ‘εισβολέα’ (Lindlahr, 2002). Για παράδειγμα, η κατανάλωση ενός ληγμένου προϊόντος (ο εισβολέας)  θα προκαλέσει διάρροια ίσως εμετό ή και αύξηση θερμοκρασίας (τα συμπτώματα).Την ώρα που προκαλούνται συμπτώματα στο σώμα, παρατηρώντας  προσεκτικά την φυσική αυτή αντίδραση του οργανισμού, βλέπουμε ότι το σώμα αφαιρεί  μέσω διάρροιας ή εμετού τη βλαβερή-τοξική ουσία. Άλλος τρόπος αυτοκάθαρσης είναι η ανάπτυξη πυρετού, μέσω του ανοσοποιητικού μας συστήματος  και των ενζύμων  που έχουν ως φυσική δράση την προστασία του οργανισμό (σ. 53, Wood, 2005). Εάν σε αυτές τις κρίσιμες ώρες λάβουμε ένα αντί-πυρετικό ή ένα φάρμακο κατά της διάρροιας τότε αύτοματα οι αμυντικές & εποικοδομητικές μας ικανότητες καταπιέζονται. Δηλαδή σταματά ο πυρετός μέσο του αντιπυρετικού όπως και η διάρροια μέσο του αντιδιαρροϊκού, μή επιτρέποντας στο σώμα μας να ολοκληρώσει την αμυντική αυτοκαθαριστική του δράση(Neu et al, 1993).

Βέβαια σαν παρένθεση εδώ να ξεκαθαριστεί ότι επίμονοι πυρετοί, άγνωστης αιτιολογίας και παρατεταμένης διάρκειας, θα πρέπει να οδηγούν τον παθόντα σε έναν γενικό γιατρό ή κάποιο διαγνωστικό κέντρο για την απαραίτητη- επιθυμητή διάγνωση καθώς και  διερεύνιση όποιας πιθανής υποβόσκουσας παθολογίας. Κατόπιν διάγνωσης της κατάστασης υγείας του ασθενούς η επιλογή φαρμακευτικής αγωγής θα γίνει ανάλογα με το τι εκπαίδευση εχει λάβει ο γιατρός που κάνει την εξέταση.  Εάν για παράδειγμα κάποιος  συμβατικός γιατρός έχει λάβει και ομοιοπαθητική εκπαίδευση δεν είναι καθόλου αναμφίβολο να χορηγήσει ομοιοπαθητικό φάρμακο αντί αλλοπαθητικού φαρμάκου (συμβατικής ιατρικής φάρμακο) αλλά και πάλι αυτό εξαρτάται απο το πόσο αυτοπεποίθηση νιώθει ο γιατρός με την ομοιοπαθητική πρόγνωση-ανάλυση-συνταγογράφηση, κάτι το οποίο βρίσκεται σε συνάρτηση με τη διάρκεια καθώς και  ποιότητα εκπαίδευσής του πάνω στην ομοιοπαθητική θεραπευτική μέθοδο.

Η ομοιοπαθητική θεραπευτική κοιτά τα συμπτώματα σαν μια φυσική αντίδραση του οργανισμού, σαν μια άμυνα, που στοχεύει στην αυτο-προστασία και αυτο-βελτίωση του οργανισμού.  Συγκεκριμένα ο Hahnemman (Γερμανός φυσίατρος που εμβάθυνε τις γνώσεις του πάνω στον νόμο των ομοίων τα έτη 1791-1843 και ο οποίος δημιούργησε ένα οργανωμένο θεραπευτικό σύστημα το οποίο ονόμασε Ομοιοπαθητική) έγραψε:

«Για να ανακουφιστεί ένα πρωτογενώς πάσχον όργανο διά της κρίσεως, συχνά παρατηρείται μια βίαια δραστηριότητα των οργάνων της αππέκρισης με σκοπό να παρεκλύσουν τη νόσο απο την πρωτοπαθή εστία προς το μέρος τους. Αυτό που ακολουθεί είναι εμετοί, διάρροιες, διούρηση, εφίδρωση, αποστήματα , κ.ο.κ» (σ. 54-55, Τσιβούλης, 2000).

Η ‘κλασσική’ ιατρική ή ‘συμβατική’ ιατρική κατά την ορολογία της εναλλακτικής ιατρικής ονομάζεται ‘αλλοπαθητική΄ ιατρική ή εναντιοπαθητική μέθοδος. Η λέξη ‘αλλοπαθητική’ είναι σύνθετη λέξη δημιουργημένη απο τις λέξεις ‘άλλο’ και ‘πάθος’ και σαν θεραπευτική μέθοδος στηρίζεται στο νόμο των αντιθέτων. Ο Ιπποκράτης πέρα απο το νόμο των ομοίων συνέλαβε και υποστήριξε επίσης το νόμο των εναντίων λέγοντας «τα ενάντια τοις εναντίοις εισίν ιάματα». Οι γιατροί της συμβατικής ιατρικής διδάσκονται στο πανεπιστήμιο  αυτή τη μέθοδο και κατόπιν την εξασκούν- χρησιμοποιούν είτε στα δικά τους ιατρεία είτε σε δημόσιες κλινικές-νοσοκομεία. Η φαρμακολογία της κλασσικής ιατρικής δουλεύει στη φυσιολογία του σώματος βάση του νόμου των εναντίων.   Όταν δηλαδή το σώμα παρουσιάζει συμπτώματα η κλασσική-συμβατική ιατρική  θα χρησιμοποιήσει χημικές ουσίες (φάρμακα όπως χάπια,ταμπλέτες, κάψουλες, υπόθετα, συρόπια, κρέμες, καταπλάσματα, λοσιόν, χορήγηση υγρών ενδοφλέβιος, κτλ) οι οποίες προκαλούν μεταβολικές χημικές αντιδράσεις  με στόχο την αντίθετη δράση από αυτήν που εκδηλώνει το σώμα.  Στην εφαρμογή της αυτή η φαρμακευτική επίδραση σημαίνει απλά : η χρήση αντι-πυρετικού  για καταστάσεις κατά του  πυρετού,  αντι-φλεγμονώδη κατά φλεγμoνών, αντί-εμετικά κατά έμετες καταστάσεις, αντί-υπερτασικά κατά καταστάσεις υπέρτασης, αντί-ισταμινικά κατά της αυξημένης ισταμίνης, αντί-καταθλιπτικά για άτομα που εμφανίζουν κατάθλιψη κατόπιν δυσάρεστων βιωμάτων, και άλλα.

Αντίθετη δράση απο την φυσική αντίδραση του οργανισμού λοιπόν προσφέρουν τα συμβατικά φάρμακα (Galbraith et al, 1999), τα οποία  εχουν παρατηρηθεί να προκαλούν ακαριαίες και  χρόνιες βλάβες (Teixeira, 2002, TorakoYui, Λέμαν 2008). Φαινόμενα όπως: τοξικότητα λόγο υπερβολικής δόσης, τοξίνωση οργανισμού λόγο περιττής συνταγογράφησης -χρήσης συμβατικού φαρμάκου, τοξικό σοκ λόγο  συνδυασμού-αλληλεπίδραση φαρμάκων, βλάβες ανεπανόρθωτες, εξάρτηση σε φάρμακα, είναι όλα υπαρκτα γεγονότα και πραγματικότητες παράγωγα της συμβατικής ιατρικής.

Επίσημα δεδομένα -κλινικά περιστατικά- του 1998 στην Αμερική αναφέρουν 2.2 εκατομμύρια συμβάντα ανεπιθύμητων ενεργειών εντός νοσοκομείων (ADR, AdverseDrugReactions) σε ανθρώπους (Lazarouetal, 1998).

Η ομοιοπαθητική φαρμακευτική αγωγή δεν έχει παρενέργειες. Αυτό συμβαίνει λόγω των χαρακτηριστικών φαρμακευτικής σύστασης του ομοιοπαθητικού φαρμάκου δηλαδή την απειροελάχιστη περιεκτικότητά του σε δραστική ουσία. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω μιας σειράς διαδοχικών αραιώσεων της συγκέντρωσης της βασικής φαρμακευτικής ουσίας έτσι ώστε  πραγματικά να ελαττωθεί η φαρμακευτική ουσία και να αποφευχθούν τελικά ανεπιθύμητες φαρμακευτικές τοξινώσεις και παρενέργειες.

Σε παγκόσμιο επίπεδο έχει αποδειχθεί  ότι η ομοιοπαθητική θεραπευτική τέχνη βοηθά άτομα να νιώσουν καλύτερα. Αυτή η αίσθηση του  ‘νιώθω καλύτερα’ συνήθως συνοδεύεται από την εξαφάνιση των συμπτωμάτων , την ενδυνάμωση ζωτικότητας που ο καθένας  από εμάς διαθέτει με τον δικό του τρόπο και από την αναβάθμιση ψυχικής ευεξίας. Όλα αυτά μαζί συνθέτουν μία καλύτερη ποιότητα ζωής και μια ανεπτυγμένη ικανότητα προσαρμογής σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό περιβαλλοντικό-κοινωνικό-πολιτικό περιβάλλον στο οποίο συμβιώνουμε.

Ομοιοπαθητική για Νοητική, Ψυχική Υγεία και την Κατάθληψη

Βιβλιογραφία

Eizayaga, Francisco Xavier (1994) Treatise on Homoeopathic Medicine, Ediciones Marecel S.R.L.

Galbraith, A, Bullock, S, Manias, E, Richards, A, Hunt, B (1999) Fundamentals of Pharmacology, Essex: Pearson Education Limited

Lazarou J, Pomeranz BH, Corey PN (1998) Incidence of adverse drug  reactions in hospitalized patients: a meta- analysis of prospective studies, JAMA, April 15; 279(15):1200-5

Λέμαν Π, Εμμανουηλίδου Α (2008) Βγαίνοντας απο τα ψυχοφάρμακα, Εκδόσεις  Νησίδες

Lindlahr, Henry, 2002, Philosophy of Natural Therapeutics, C.V. Daniel Company Limited

Neu, S, Ransberger, K, Παπαδημητρίου, Χ (1993), Ένζυμα, Οι Δομικοί Λίθοι της Ζωής και της Υγείας, Αθήνα: Εκδόσεις Αλεξάνδρεια

Teixeira, MT (2002) Is there scientific evidence that suppression of acute diseases in childhood induce chronic diseases in the future? Homeopathy, Volume 91, issue 4:207-216

Τσιβούλης, Ν (2000) Όργανον της Θεραπευτικής Τέχνης, Αθήνα: Εκδόσεις Αρχιπέλαγος

TorakoYui, Homoeopathic Approach to Developmental Disorders, Homoeopathic Publishing Ltd

Torako Yui (2007) Immunization and Iatrogenic Diseases, Homoeopathy Publishing

Wood, M (2005) Vitalism, The History of Herbalism, Homeopathy, and Flower Essences, California: North Atlantic Books

Αφήστε ένα σχόλιο